dinsdag 23 december 2014

Stuntelend en krukkelend de feestdagen tegemoet


Dat heb ik dan weer, zo net voor feestdagen. Krukkelen en stuntelen. Vorige week ben ik plat op mijn snufferd gevallen en niet bepaald zachtzinnig. Nee, hoe kan het ook anders met mij. Als ik iets doe, doe ik het ook gelijk goed. Deed het eigenlijk niet eens zelf, de honden waren hier de schuldigen. Riemen in de war en om mijn linkerbeen heen gewikkeld, geen houden meer aan en hopsa, daar lag ik. Die honden kunnen wat hoor. Prachtig mooi ei op mijn knie en alle kleuren van de regenboog. De volgende dag toch maar even aan ome dokkie laten zien. Die knijpt en drukt er eens heerlijk in en ik stoot mijn kop aan het plafond, van de pijn dus hé. Antwoord van de dokter is dat mijn knieschijf zwaar gekneusd is en misschien is er ook iets gebroken, maar eerst moet die zwelling weg. Dus vandaag moest ik terug komen. Zwelling is wel wat gezakt, zolang ik mijn pootje maar omhoog houdt en braaf het ijs er een paar keer per dag opleg. Dokkie had er beter vandaag beter af kunnen blijven, want vanmorgen voelde het ietsie beter aan. Nu denkt ie nog steeds dat er iets is gebroken en zo moet ik afwachten of het beter gaat worden en zo niet dan naar het ziekenhuis voor een foto. De verwijzing heb ik al bij me, dus als de pijn eerder niet te houden is dan mag ik eerder heen. Dat is wel prettig geregeld.

In huis stuntel ik wat rond en dichtbij huis, krukkel ik in het rond. Voor de verdere afstanden ben ik dus even aangewezen op mijn scoot. Oh, ik kan je vertellen dat ik nu even héél blij ben met dat ding. Mijn trouwe scootie.
Ja, want mijn Snoopy moet tenslotte ook naar buiten om te wandelen. Normaal gezien deed mijn schuine overbuurman dat wel, maar die is ook even out off order. Door zijn rug gegaan. Romantisch word hij er wel van, hij is alleen nog maar aan het schuifelen, op de tonen van AU, AU Au… maat kan ie helaas niet houden.

Zo gaan we dus al krukkelend, steunend, kreunend en stuntelend de feestdagen tegemoet. Gelukkig heb ik er niet veel drukte van, want eerste kerstdag worden we verwend bij mijn moeder. Tweede kerstdag gaan we naar het café, waar we oudhollandse spelletjes gaan doen en er tevens gaan genieten van een warm en koud buffet, onder het genot van een paar pijnstillende drankjes.
Hierbij wil ik iedereen fijne feestdagen wensen, alvast veel geluk en gezondheid voor het jaar 2015.
Voor de schrijvers onder ons, ik wens jullie tegelijk ook een heel mooi, boeiend en plezierig schrijfjaar toe.

Hier in huisje weltevree,
komt ook vanzelf alles weer okee.

maandag 22 december 2014

Achteruitlopen is gezond

Heb je weleens van achteruitlopen gehoord? En dan bedoel ik niet in huis waar je dit ongetwijfeld weleens doet als je iets moet pakken in de keuken of zo. Dat zijn dan misschien een paar stapjes. Nee, ik bedoel buiten achteruitlopen, gewoon op de stoep of stille bosweggetjes waar je minder obstakels tegen komt. Het lijkt natuurlijk wel wat raar, maar het heeft vele voordelen en het is ook nog eens goed voor je gezondheid. Psychologisch gezien moet je wel een drempeltje over denk ik zo…..maar het kan zomaar eens de moeite waard zijn om je grenzen eens te verleggen en te negeren wat anderen “normaal “ vinden. In Engeland en Japan is het achteruitlopen al heel lang bekend.
Wetenschappers zijn er zelfs van overtuigd dat achteruitlopen gezonder is dan vooruitlopen. Je zou er een betere houding door krijgen.
Verder zijn er vele voordelen te vinden die het achteruitlopen je geven:
  • Je gebruikt hele andere spieren.
  • Je verbrand meer calorieën.
  • Je versterkt je gehoor.
  • Je gewrichten worden minder belast.
  • Je krijgt een beter evenwichtsgevoel.
  • Je coördinatie gaat vooruit.
  • Je krijgt een betere houding.

Psychologisch gezien neem je als het ware symbolisch afstand van je verleden. Je geeft je over aan jezelf en je eigen inschattingsvermogen.

Wanneer je naar een voetbalwedstrijd kijkt dan zie je ook dat de voetbalscheidsrechters bijna de helft van de wedstrijd achteruitlopen om het spel goed te kunnen blijven volgen.
Sommige fysiotherapeuten raden het zelfs aan bij revalidatie van knie en rugproblemen.

Zelf heb ik het nog niet uitgeprobeerd hoor, maar ik begin te geloven dat het toch de moeite waard is. Dan probeer ik eerst wel een stukje in het donker…..hahhahahha psychologisch nog niet aan toe. Ik denk dat je dan toch echt even een knopje om moet draaien. Maar goed, wie weet….
Daarbij komt dan nog dat ik toch ook wel een beetje bang ben om te vallen.

Tja, met vooruitlopen kan je natuurlijk ook vallen. Ja toch?

Ga je het achteruitlopen proberen??? Ik ben benieuwd….. 

dinsdag 16 december 2014

Het jaar 2014 in een notendop

60ed7ea5491c2a5b7b0e45725e3c4dbd_medium.
Al negen maanden heb ik niets meer geschreven. Nu ben ik zat! Hier moet verandering in komen. Ik zit hier nu aan tafel met mijn schrijfcursus naast mij. Het leek mij een heel goed plan om dat maar weer op te pakken. Helaas kom ik er weer niet uit…. Kinderverhaaltjes schrijven is toch echt moeilijk, vooral in de nogal jonge leeftijd. Puf, steun, zweetdruppeltjes parelen op mijn voorhoofd.  Nee, dit word ‘m even niet nu. Opeens een goed idee gekregen….. Ik heb hulp gevraagd aan een medecursist. In afwachting van zijn antwoord heb ik besloten om dan maar een blog te schrijven. Zo dus….het schrijven is in ieder geval weer begonnen. Dat voelt best wel goed na negen maanden.

Er is heel veel gebeurd het afgelopen jaar. Dat is ook mede de reden dat er niets meer van mij is verschenen de laatste tijd. In maart dit jaar is namelijk mijn vader overleden. De laatste weken in zijn leven heb ik samen met mijn moeder voor mijn vader gezorgd, dit was een erg heftige periode. Na mijn vaders overlijden was ik even volkomen de weg kwijt…. Gelukkig kon ik mijn verhaal kwijt bij vrienden en kennissen. Huilen wanneer ik wou en ook lachen wanneer ik wou. Heel fijn vond ik dat. Het steeds weer opnieuw vertellen als ik daar behoefte aan had en altijd een luisterend oor vinden. Heel belangrijk in zo’n tijd. Bij deze wil ik dan ook degene die dit zijn geweest bedanken voor al hun steun, luisterend oor, troostende armen en schouders. Diegenen die ik bedoel herkennen zichzelf hier wel in, denk ik….

Tijdens het ziekbed heb ik wel geschreven over de dagelijkse verzorging en wat dat allemaal met mij deed, alleen hou ik dat allemaal nog even voor mezelf. Het is ook nog niet helemaal af ook trouwens, maar als ik het terug ga lezen ben ik bang dat ik weer in dat diepe dal ga vallen. Nee. Nu even niet!! Ik wil schrijven. Schrijven om weer tot mezelf te komen.

Het BRCA2-gen waar ik al eerder over had geschreven heeft ook vervolg gekregen. Mijn moeder en ik zijn allebei geopereerd in juni dit jaar. Bij ons allebei zijn de eierstokken en eileiders uit voorzorg verwijderd. Bij mijn moeder verliep dit allemaal goed, maar bij mij natuurlijk niet.
Ik kreeg er ontstekingen bij en het heeft bij elkaar bijna twee en halve maand geduurd voor ik er weer een beetje bovenop was. De uitgebreide versie ga ik nog schrijven, want ben geëindigd na de mammografie. Alvast meer hierover lezen kijk dan even hier: BRCA2-gen en word vervolgd….

Zo kom je dus als 41 jarige plotsklaps ook nog eens in de overgang terecht. Dat ging op zijn zachts gezegd, nogal rigoureus. Voor mijn fibromyalgie ben ik nu bij een reumatoloog, aangezien mijn klachten steeds erger worden. Hier word ik nu binnenste buiten en buitenste binnen gekeerd. Volgend jaar de uitslag.
Nou al met al was dit dus een jaar waarin veel gebeurd is, teveel eerlijk gezegd. Zo kwam het dus dat ik al die tijd niets meer had geschreven.

But I’m back!!!

zaterdag 22 maart 2014

Wandeling in het Quintusbos.

 

Quintusbos.

Tussen Haren en Glimmen ligt het Quintusbos.

Dit bos is een erfenis van R. A. Quintus. Deze erfenis word ook wel de groene parel van Glimmen genoemd. Het Quintusbos en de bijbehorende singels zijn aangelegd in 1824 en genoemd naar de notaris Jonkheer R.A. Quintus, de vroegere bewoner van het 'Huis te Glimmen'.

Het Quintusbos is vooral een vogelbos. Het is niet zo groot, maar zeker een bezichtiging en wandeling waard. Er staan hele oude bomen met bijzondere wortels die je boven de grond ziet. Hele aparte vormen hebben deze aangenomen.  Ook boven de grond zijn sommige boomstammen met elkaar verstrengeld, zoals hier te zien:

DSC00714

Verstrengelde boomstammen.

Vanwege de afwisseling van oud bos van beuken en eiken, met een onder begroeiing van vlier en hulst en met rondom de weilanden komen er graag vele zangvogels, spechten, uilen en ooievaars.  Ook reeën en eekhoorns laten zich regelmatig zien.

Boomklever, boomkruiper en zwartkop broeden in het bos. Haviken en sperwers jagen tussen de bomen door.

Er zijn maar weinig bossen  in de wijde omgeving waar zo’n grote verzameling aan oud geboomte te zien is. Het lijkt of de beuken en eiken wedijveren wie van hen de grootste, de hoogste, de dikste of de meest bizarre mag zijn.

Bijvoorbeeld deze omgevallen boom:

DSC00712

 

 

 

Zwammen in het Quintusbos.

Tijdens onze wandeling op 22 maart 2014, natuurlijk met onze hondjes Boris en Snoopy, kwamen we ook hele aparte zwammen tegen. Ik kon het niet laten deze te fotograferen en het met jullie te delen.

DSC00706DSC00707 

Deze zwammen zaten op een afgekapte boomstam.

 

 

Deze foto rechts is genomen met de macro stand van mijn camera.

Wist niet dat je zulke mooie foto’s kon maken met macro…. Weer wat geleerd dus.

 

 

 

DSC00708

Zwammen op een afgevallen boomtak, dezen leken net schelpjes. Tenminste dat was het eerste waar ik aan dacht op dat moment.

 

DSC00710

Dezelfde zwammen van de zijkant. Zo lijken het net oesterschelpen, vind je ook niet?

 

DSC00711

Zo zien de zwammen eruit met de macro stand van de camera. Bijzonder hé?

Ik begin het steeds leuker te vinden om foto’s te maken op deze manier. Snoopy mijn hondje vind het wat minder leuk aangezien ze dan even moet wachten met haar balletje tot ik klaar ben met fotograferen. Rare geluiden kan ze dan maken, om mijn aandacht te trekken….

Er is geloof ik een nieuwe hobby ontstaan. Naast het schrijven, koken is er dan nu fotografie bij gekomen.

Alle foto’s op deze blog zijn nog onbewerkt.

© Vlindertje73

vrijdag 21 maart 2014

1600 bezoekers op mijn website “vlindertje73”

 

schrijven

Op 20 maart 2014 kwam ik op mijn website om deze aan te vullen met mijn laatste updates en zag daar tot mijn vreugde, dat op deze dag de 1600ste bezoeker was langs geweest. Dit doet me eigenlijk wel goed. Bij mezelf denk ik dan, JA, ik word toch gelezen! De ene keer meer dan de andere keer, maar dan nog. Het is ook maar net of iets je aanspreekt natuurlijk.

Mijn website heb ik onderverdeeld in categorieën, zodat het makkelijk zoeken is. Ik zal een overzichtje ervan maken zodat je weet wat je er zoal kunt tegenkomen…

De volgende categorieën zijn er te vinden:

  • Weblog van een fladderende vlinder.
  • Schrijfopdrachten.
  • Humor.
  • Gedichten.
  • Recepten.
  • Snoopy haar weblog.
  • Uit het leven gegrepen.
  • Fibromyalgie.
  • Nadenkertjes.
  • Gezondheid.
  • Aanraders.
  • Mijn beslommeringen.
  • Korte verhalen.
  • Dagboek van een bijzonder meisje.

Al een beetje nieuwsgierig geworden? Kom dan maar even gezellig langs om een kijkje te nemen:

flad vlin kl

Website van vlindertje73

Verder plaats ik ook partnerlinks! Dus als je een link van jouw website geplaatst wil hebben op mijn site, geef me dan even een berichtje. Wel graag een weder link.

Er is ook een gastenboek waar je een berichtje kan achterlaten, ik zal dat zeer op prijs stellen.

 

© Vlindertje73

donderdag 20 maart 2014

Een zonnige eerste lentedag, met fotocollage.

 

Hoornsemeer te Groningen.

Vandaag sinds lange tijd zijn we weer met de hondjes naar het Hoornsemeer geweest waar ze lekker kunnen ravotten en zwemmen. Tijdens de wandeling heb ik diverse foto’s gemaakt. Het waaide behoorlijk vandaan, maar de zon maakte veel goed. Uit de wind was het heerlijk vertoeven…

 

Mijn foto collage:“eerste lentedag 2014”

 

 

DSC00669

 

 

 

DSC00671DSC00673

Onze hondjes. Snoopy de shih-tzu en Boris de Briard.

 

DSC00675 Uitzicht over het Hoornsemeer.

Dit zijn mooie zwemplekjes voor de honden en in de zomer zwemmen we er zelf ook weleens.

 

DSC00678De te vroeg uitgebloeide katjes.

DSC00679Berkenboom in de zonneschijn.

 

 

DSC00680

Door de vrij harde wind stonden er zowaar schuimkopjes op sommige golven.

 

 

 

 

 

                                                                      

 Tegen de zon in genomen berkenboom.            

DSC00684

DSC00686Een bijzonder gevormde berkenboom.

 

 

DSC00688

En zo stuitte ik al wandelend op een mooi vogelnestje. Iemand een idee van welke vogel dit zou kunnen zijn?

 

DSC00695Beetje vage achtergrond, maar wat voor boomknopjes zouden dit kunnen zijn? Iemand een idee? Ik vond ze namelijk wel bijzonder…

 

                                                                                                

Speenkruid.

DSC00696

 

 

 

 

 

 

 

DSC00697

Hyacinten en uitzicht vanaf de parkeerplaats richting het meer.

Hier bij het Hoornsemeer te Groningen kun je heerlijke wandelingen maken. De andere kant van dit meer wordt de Hoornse plas genoemd. Hier heb je ook zandstranden en zonneweides waar je in de zomer heerlijk kunt vertoeven. Honden zijn in die periode niet toegestaan. De honden mogen hier van 1 oktober t/m 1 april wel loslopen en zwemmen. Bij het Hoornse plas bevindt zich ook een paviljoen met een terras, waar je een drankje en een hapje kunt doen. “Paviljoen Kaaphoorn”

 

© Vlindertje73

 

Nog even een weetje van de K.M.N.I. :

 

Begindatum van de lente.

De begindatum van de lente valt niet altijd op de 21e van de maand, zoals vaak wordt gedacht.Sterker nog, alle komende jaren tot en met 2101 begint de astronomische lente niet op 21 maart, maar op 20 maart. In sommige jaren, zoals 2044 en 2048 begint de lente zelfs al op 19 maart.


 

dinsdag 18 maart 2014

Dit is een test blog

 

Op mijn laptop bevindt zich een “live writer”. Hiermee kun je je blog in één keer daar plaatsen waar je hem wil hebben. Bijvoorbeeld: Blogger en/of Wordpress en dergelijke.

Tegelijkertijd kun je foto’s en afbeeldingen van plaatsen toevoegen. Ik ga dat nu dus even proberen…..Misschien is dit wel heel handig… Wie weet?

 

2014-02-11 13.45.24

Mijn hondje Snoopy  neemt even een modderbadje….

 

Afbeelding kaart

Hier ergens bevindt ik mij…

Nou, wat kunnen we hier nog meer doen?

Wie gebruikt dit nog meer en heeft tips voor mij??

 


vrijdag 14 maart 2014

De “Nigeriaanse” hoest.


Nigeria.

Een goede vriend van mij die in Nigeria werkt, maand op en maand af, is bijna elk weekend bij mij als hij met verlof is. Héél gezellig. Net als vroeger.
Alleen de afgelopen weekenden dat hij met verlof was had hij toch maar een raar hoestje bij zich. Hoesten en rochelen, niet normaal meer. Ik noemde het voor de gein “de Nigeriaanse hoest”. Hij hoestte werkelijk zijn longen uit zijn lijf.

Hoest.

Nadat hij weer vertrokken was naar zijn verre werkoord, begon ik ook met hoesten. ‘Ach’, zei ik; ‘het zal de Nigeriaanse hoest wel zijn die ik heb overgenomen van hem.’ En bedankt beste vriend.
Nu weken later, en het hoesten al weer over was werd ik me toch “ziek als een hond.” Rare uitdrukking eigenlijk, vind je ook niet?

Begin van de week had ik me toch een zere keel, het slikken ging erg moeilijk. Koorts, en zweten als een otter.

Wil je weten hoe het mij verder is vergaan. Klik dan hier: De “Nigeriaanse” hoest.


Ken je dat gevoel?

Ken je dat gevoel? Buiten jezelf treden?

dd7431b0a13c22d62b4ae997b5783c50.jpg
Soms kijk ik vanaf buiten naar mezelf. Ik zie mezelf dan zitten. Kreunend en steunend van de pijn. Niets wil, en niets lukt. Ik wil van alles, maar er komt niets uit mij.
Wanneer ik dan buiten mezelf sta, zou ik de hele wereld wel aan kunnen.

Wat moet ik doen?

Mezelf een schop onder me kont laten geven, van mijn andere ik? Ja, dat zou wel wat zijn. Helaas helpt ook dat niet. Mijn lichaam protesteert er fel tegen. Hé, hou op mij zo’n pijn te doen. Weet je dan niet dat dit niet helpt.
Je moet het gewoon weer even leren accepteren dat je ook super slechte periodes hebt. Zit het uit, en leg je erbij neer.

Mijn eigen ik wil heel wat anders.... 

Lees hier verder: MIJN EIGEN IK

maandag 10 maart 2014

Weblog van een fladderende vlinder


Weblog van een fladderende vlinder.


Ik ben een chaotische, eigenwijze en wilskrachtige jonge vrouw die volop geniet van haar roerig leventje.
Een echt gezelligheidsmens, noemen ze mij.
Bijna altijd heb ik mensen om me heen.       
En zo beleef ik dus vaak, uit en/of thuis, vele hilarische en ontroerende momenten.        
Deze momenten wil ik graag met jullie delen…

Ook schrijf ik over al die dingen, waar iedereen over praat, roddelt, piekert, denkt, en van wakker zou kunnen liggen.


Regelmatig zal ik een update plaatsen op mijn weblog.


Soms blik ik even terug in het verleden,
als ik niets beleef in het heden.

Hello world! Here I come.... Echt wel!

Hello world! Here I come…Echt wel!

Een kleine terugblik, met een nog grotere vooruit blik.
Deze titel vanwege:
Reden 1: Ik wil, wanneer ik wil.
Reden 2: Mijn nieuwe weblog.

Hé, hé, eindelijk had ik afgelopen week de grote stap genomen. Een stap waar ik al meer dan een week tegen aan liep te hikken. Eindelijk had ik mezelf overwonnen!

Het weer in gebruik nemen van mijn scoot, was een hele hoge drempel waar ik over heen moest zien te komen. Ik wil gewoon zonder mij iets van de gedachten gang van andere mensen aan te trekken, naar buiten kunnen, wanneer ik dat wil! Er op uit, samen met de hondjes.
En zo, met die gedachten, ging ik vandaag eindelijk weer eens naar buiten, de hondjes mee en mijn schuine overbuurman.
Blij met de frisse wind om mijn oren, gingen we op pad. Zelfs het zonnetje liet zich zien, zo af en toe. Kortom een heerlijke dag. Genietend gingen we richting het bos. Althans dat was de bedoeling…..
Helaas was dit alles van zéér korte duur!!!

Tijd voor een andere accu.


Hier begint het echte verhaal...

Dolblij ben ik met mijn papa! Hij had nieuwe accu’s voor mij besteld. En dat ging snel hoor. Vandaag bestellen, morgen in huis. En dit was nog waar ook! Zo kwam gisteren mijn papa, de accu’s bij mij brengen, en installeren. En aangezien hij er toch was, heeft hij gelijk ook maar scoot maar eens schoongemaakt. De accu’s moesten nog wel 12 uur opgeladen worden, maar dat mocht de pret niet drukken.

Op pad met de hondjes en de buurman (Balkie)
Vanmiddag kon ik dan eindelijk er weer op uit. De hondjes aangelijnd, de buurman los mee, het werpstokje en de tennisbal voor Snoopy. En daar gingen we. Eindelijk!
Heerlijk de koude wind om je oren, en genieten maar…..
De wandeling richting het bevrijdingsbos was al een genot op zichzelf. Mijn Snoopy was nog niet verleerd, hoe ze met de scoot moest omgaan. Ze liep dus keurig netjes naast mij. De buurman had Shyra aan de lijn, ja aan de lijn jammer genoeg, aangezien madam loops is.
De scoot op “Balkie stand” (de buurman zijn wandeltempo).... :-)
Bij het bos aangekomen heb je daar een wandelpad, waar je met een scoot niet naast moet komen, de grond is er erg drassig. Helemaal na de vele regenbuien van de afgelopen tijd.
Snoopy rende haar korte pootjes onder haar lichaam vandaan, achter de bal aan. Wat een gang had ze weer, en ze bracht steeds netjes de bal terug naast mijn scoot. Toch gaat zittend gooien met zo’n werpstok niet zo makkelijk als dat je staand de bal gooit. Zo belandde de bal in de brandnetels, en Snoopy kan niet tegen brandnetels. Dit was ze schijnbaar even vergeten, en dook met een gang achter de bal aan, die ik per ongeluk in de brandnetels gooide. Ze kwam er met een gang uit, en ging plat op de grond liggen, mij heel zielig aankijkend. Ik keek naar Snoopy, en vergat het pad. Ik voelde dat er iets niet goed ging. Ja hoor, daar ging ik met mijn scoot de blubber in naast het pad, en zakte gelijk zo dusdanig weg dat er geen beweging meer in de te krijgen was. Balkie moest de voorkant omhoog tillen en een stukje op schuiven zodat ik er uit kon rijden. Zelfs dit ging nog met grote moeite.
Wat een plezier, gelijk even foto’s van gemaakt. Zodat jullie het ook kunnen zien.
En wat een pret heb ik gehad, de hondjes dol gelukkig dat ze weer een keer lekker ver weg konden. Rennen, spelen, vliegen en draven dat het een lieve lust was. Heerlijk, wat een geweldige middag was dit. Daar was ik weer eens hard aan toe. Thuis gekomen, moest Snoopy wel even schoongemaakt worden…..ze was meer zwart, dan wit.

Ik ga nu even liggen met een zucht,
maar wat heb ik genoten van de buitenlucht.

Ps: Papa, als je dit leest…. SORRY, maar de scoot is nu niet meer schoon.

De titel: Hello world! Here I come…Echt wel!  Heeft 2 redenen:
Ten eerste: Omdat ik nu weer zelf kan bepalen wanneer ik weg wil. En mij zeker niet meer laat tegen houden door de gedachten van anderen, en of meningen.
Ten tweede: Vanwege een opdracht van mijn schrijfcursus. Het lijkt mij een hele uitdaging om dit voor elkaar te gaan krijgen, en erg leuk om het te gaan doen.
Ja, beste lezers! Ik wil een weblog gaan starten, waarin ik zal gaan schrijven over:
“al die dingen, waar iedereen over praat, roddelt, piekert, denkt, en van wakker kan liggen.” Soms zal ik ook even terug blikken in het verleden, als ik niets beleef in het heden.
De weblog ga ik hier op plazilla bij houden. Als het zover is, dan zal ik dit de wijde wereld ingooien. Ik hoop dat jullie lezers mij ook gaan volgen….

Kom je mij volgen....?


Ps: Dit word mijn weblog logo:

foto's: © Vlindertje73