dinsdag 16 december 2014

Het jaar 2014 in een notendop

60ed7ea5491c2a5b7b0e45725e3c4dbd_medium.
Al negen maanden heb ik niets meer geschreven. Nu ben ik zat! Hier moet verandering in komen. Ik zit hier nu aan tafel met mijn schrijfcursus naast mij. Het leek mij een heel goed plan om dat maar weer op te pakken. Helaas kom ik er weer niet uit…. Kinderverhaaltjes schrijven is toch echt moeilijk, vooral in de nogal jonge leeftijd. Puf, steun, zweetdruppeltjes parelen op mijn voorhoofd.  Nee, dit word ‘m even niet nu. Opeens een goed idee gekregen….. Ik heb hulp gevraagd aan een medecursist. In afwachting van zijn antwoord heb ik besloten om dan maar een blog te schrijven. Zo dus….het schrijven is in ieder geval weer begonnen. Dat voelt best wel goed na negen maanden.

Er is heel veel gebeurd het afgelopen jaar. Dat is ook mede de reden dat er niets meer van mij is verschenen de laatste tijd. In maart dit jaar is namelijk mijn vader overleden. De laatste weken in zijn leven heb ik samen met mijn moeder voor mijn vader gezorgd, dit was een erg heftige periode. Na mijn vaders overlijden was ik even volkomen de weg kwijt…. Gelukkig kon ik mijn verhaal kwijt bij vrienden en kennissen. Huilen wanneer ik wou en ook lachen wanneer ik wou. Heel fijn vond ik dat. Het steeds weer opnieuw vertellen als ik daar behoefte aan had en altijd een luisterend oor vinden. Heel belangrijk in zo’n tijd. Bij deze wil ik dan ook degene die dit zijn geweest bedanken voor al hun steun, luisterend oor, troostende armen en schouders. Diegenen die ik bedoel herkennen zichzelf hier wel in, denk ik….

Tijdens het ziekbed heb ik wel geschreven over de dagelijkse verzorging en wat dat allemaal met mij deed, alleen hou ik dat allemaal nog even voor mezelf. Het is ook nog niet helemaal af ook trouwens, maar als ik het terug ga lezen ben ik bang dat ik weer in dat diepe dal ga vallen. Nee. Nu even niet!! Ik wil schrijven. Schrijven om weer tot mezelf te komen.

Het BRCA2-gen waar ik al eerder over had geschreven heeft ook vervolg gekregen. Mijn moeder en ik zijn allebei geopereerd in juni dit jaar. Bij ons allebei zijn de eierstokken en eileiders uit voorzorg verwijderd. Bij mijn moeder verliep dit allemaal goed, maar bij mij natuurlijk niet.
Ik kreeg er ontstekingen bij en het heeft bij elkaar bijna twee en halve maand geduurd voor ik er weer een beetje bovenop was. De uitgebreide versie ga ik nog schrijven, want ben geĆ«indigd na de mammografie. Alvast meer hierover lezen kijk dan even hier: BRCA2-gen en word vervolgd….

Zo kom je dus als 41 jarige plotsklaps ook nog eens in de overgang terecht. Dat ging op zijn zachts gezegd, nogal rigoureus. Voor mijn fibromyalgie ben ik nu bij een reumatoloog, aangezien mijn klachten steeds erger worden. Hier word ik nu binnenste buiten en buitenste binnen gekeerd. Volgend jaar de uitslag.
Nou al met al was dit dus een jaar waarin veel gebeurd is, teveel eerlijk gezegd. Zo kwam het dus dat ik al die tijd niets meer had geschreven.

But I’m back!!!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten