woensdag 6 januari 2016

Eerste stunt van het nieuwe jaar is een feit

Eerste stunt van het nieuwe jaar is een feit!

Dit oud en nieuw niet veel geregel, geen hoop gedoe en vooral geen stress. Nee, dit jaar bleef ik thuis. Een beetje verplicht dat wel, maar helemaal niet erg. Mijn Snoopy is bij mijn moeder en mijn oppashondje Lotje blijft bij mij thuis. Lotje is niet bang voor vuurwerk gelukkig, maar mijn Snoopy daarentegen wel, doodsbang, vandaar dat zij bij mama en grote Boris mocht logeren.
Mijn ex schuine overbuurman is nog steeds in mijn leven, ook al ben ik inmiddels verhuist naar een rijtjeshuis. Hij eet nog dagelijks bij mij. Over mijn verhuizing schrijf ik later wel eens, wel wil ik nog vertellen dat het schrijven hierdoor er wel even bij is blijven zitten.
Maar goed, met oud en nieuw kwam een vriend van ons met zijn zoontje bij mij logeren, het grappige is, het is zijn oude huis. Ik had wat lekkere hapjes gemaakt voor de avond en oliebollen en appelflappen waren er ook nog, door mijn moeder gebakken. Daar kan geen andere oliebol tegen op, werkelijk waar.
’s Avonds een spelletje ‘waar of niet waar’ gespeeld, echt hilarisch, onder een het genot van een drankje en hapje. Mijn ex schuine overbuurman heeft gewonnen, hij was zo blij als een klein kind, aangezien hij zelden een spelletje wint, hahahaha. Om twaalf uur even naar buiten om diverse buren de beste wensen te wensen. Je bent tenslotte nieuw hier hé. De nacht eindigde vroeg in de ochtend.



Na het ontwaken en een paar bakjes koffie even een lekker broodje gebakken. Mijn logés wilden daarna vertrekken, de tassen stonden al in de hal. Jassen aan en ik liep met ze mee om gedag te zeggen. Op het moment dat ik de hal kwam, hoorde ik een heel raar zoemend geluid. Zo van brrrrrrrr, brrrrrrrr,brrrrrrrr en constant door. Heel apart, dus ik zei; ‘wat is dat nou voor geluid?’ ‘Geen idee,’ zegt mijn loge. Hij keek in de kasten en in de meterkast en het geluid bleef maar aanhouden. Brrrrrr, brrrrrr, brrrrrrr…… Het stroom eraf, maar ook dat hielp niets. Het geluid bleef. Mijn loge vroeg aan mij of ik boven iets aan had staan, dus ik liep naar boven. ‘Nee, niets aan staan,’ riep ik naar beneden. In de hal heb ik zo’n systeemplafond met van die inbouwspotjes, die los gehaald om er boven in te kunnen kijken. Ook niets. Het geluid blijft. Brrrrr, brrrrrr, brrrrrr.

Dan opeens staat zijn zoontje vlak naast zijn tas en zei, ’papa, hier op de grond trilt het ook.’ Wij keken allebei lichtelijk verstrooid op. Ja, ja dat zal wel. ‘Ja echt hoor, zei hij en mijn tas trilt zelf ook. Voel maar!’ Hij bukte zich en deed zijn tas open en daar kwam het brrrrr, brrrrrr geluid makend ding uit. De elektrische tandenborstel was de boosdoener. 

1 opmerking: